Steve Jobs stond er mee te zwaaien op het nieuws. Hij had een plat, mooi hebbedingetje in zijn handen, dat, naar zijn zeggen, in zijn eentje tientallen boekenkasten kon bevatten. Eén plat rechthoekje. Voortaan zou ik een hele bibliotheek met me mee kunnen nemen op de trein, beloofde de coltrui van Apple. Dat kon best wel eens handig worden, bedacht ik, nu de treinen steeds meer moeite hebben om op tijd te rijden.

Maar wil ik dat wel? Ik kijk naar mijn wandvullende boekenkast. Een premature nostalgie overvalt me. Ik zal ze missen, al die mooie kaften, ingenaaid, gebonden, garenloos gebrocheerd… Hoe mooi Apple zijn iPad ook maakt, de sfeer, de geur en het aanvoelen van een boek zullen ze niet kunnen oproepen. En terwijl mijn emotionele vingers zo langs de ruggen flaneren, steekt ook mijn rationele geest zijn kop op. Misschien is zo’n eBook wel een betere keuze. Geur en tast zijn heerlijke bijverschijnselen, maar nauwelijks de kern van de zaak. Moet ik daarom aan mijn boeken houden? Een autoliefhebber wordt misschien lichtjes high wanneer hij benzine ruikt, maar moeten we daarom olie blijven boren? Wellicht is het onwaarschijnlijk veel milieuvriendelijker om digitale boeken te verslinden en de bomen boom te laten. Ik trek mijn vinger van de kast en kijk schuldbewust naar mijn geletterde meters houtpulp.

Het gewicht van papier en plastic

Chip of pulp? Zand of hout? Inkt of pixel? Enkele weken al stel ik me de vraag: wat is het meest ecologische? En vandaag stoot ik toevallig op een gefundeerd antwoord. Bij het Centre for Sustainable Communications zaten Clara Borggren en Åsa Moberg blijkbaar met dezelfde vraag, en trokken ze op onderzoek uit. Hun antwoord? “Pas als je meer dan 33 eBooks, elk zo’n 360 pagina’s dik, leest tijdens de levensduur van je toestelletje wordt het ecologisch rendabel.”

“Er wordt algemeen aangenomen dat eBooks minder belastend zijn voor het milieu”, zegt Åsa, “maar ons onderzoek toont aan dat er nauwelijks een verschil is. Je moet zo’n toestel al echt frequent gebruiken, eer het vanuit een klimaatperspectief zinvoller wordt dan het lezen van gedrukte boeken.”

De milieu-impact van een boek wordt vooral veroorzaakt door de productie van het papier, terwijl dat van een eBook zich uiteraard hoofdzakelijk bij het toestelletje situeert. En dat laatste is behoorlijk vervuilend, in vergelijking met dat van een boek. Bovendien is het aannemelijker dat je ook anderen je papieren boek laat lezen, waardoor je de milieu-impact ervan kunt spreiden. Wellicht zul je je eBook-reader niet gaan uitlenen…

Van eBook tot neeBook?

De onderzoekster gingen nog een stap verder, en gingen ook na hoe zo’n eBook dan toch interessant te maken is. Uiteraard moet de productie van de toestellen een stuk milieuvriendelijker maar het wordt volgens de studie pas echt interessant als je er ook andere dingen mee gaat doen. Niet alleen beloven dat je er andere dingen mee kunt doen, maar ook werkelijk doen. Je moet er ook echt kranten, documenten en internetartikels op gaan lezen, en wel op zo’n niveau dat de papieren versies overbodig worden en ook daadwerkelijk achterwege blijven.
Maar of dat ook echt zal gebeuren, daar heeft Åsa haar twijfels bij. “Denk maar aan the paperless office, die er nooit kwam.”, lacht ze schamper. We hebben allemaal pdf’s en mails, en printen ze en masse uit. Pas als je dat kunt tegengaan, wordt een eBook echt interessant.

En nu zit ik dus weer te twijfelen aan mijn bureau. Ik ben al jaren ambassadrice van een paperless office, maar tot dusver kreeg ik mijn omgeving nauwelijks mee. Lezen van het scherm was zoveel minder interessant dan lezen vanaf een blad. Het scherm was een drempel. Misschien, zo durf ik denken, biedt een iPad wel dat enable-effect (zie ons Werkmodel) dat ik miste om anderen over de streep te trekken. Misschien lukt het me wel met het platte rechthoekje? Misschien printen ze dan niet meer af. Misschien, heel misschien, is dit dingetje de hefboom die we misten om paperless office mogelijk te maken…

Maar dan dwalen mijn ogen weer af naar mijn boekenkast. Het is geen én-én, prent ik mezelf in. Als ik een iPad koop, komen er geen boeken meer bij. En dan moet ik weer even slikken.

Het rapport is momenteel alleen verkrijgbaar in het Zweeds…

In London doken de voorbije weken verschillende troepjes snorkelaars op. Ze markeerden de stad met meer dan 2000 zeewater tags, sjabloonafbeeldingen die met behulp van zout water worden gespoten. Omdat zout water niet zo snel verdampt, blijven de afbeeldingen relatief lang zichtbaar.

Deze promotiestunt voor het SEALIFE London Aquarium was het werk van Curb™, the natural media company. Dit Londense communicatiebureau is gespecialiseerd in milieuvriendelijke advertentietechnieken. Nu had ik al gehoord van krijten en hogedrukreinigergraffiti, maar zeewatertaggen? Fantastisch idee, als je ‘t mij vraagt al zal het wel niet overal even spotless verdwijnen.

Op de site van Curb™ vind je nog een hele reeks andere technieken.

Big Links
Curb™, the natural media company
Another Limited Rebellion
Bespreking Curb™ in Springwise
Springwise: Street Clean Advertising

Het Laatste Nieuws is naar eigen zeggen de eerste CO2-neutrale nieuwssite is ter wereld. “Sinds 1 februari is HLN.BE de eerste CO2-neutrale nieuwssite ter wereld. Daarmee zetten we een nieuwe stap in ons engagement in de strijd tegen de opwarming van ons klimaat en voor een milieuvriendelijke wereld.”

Daarmee zet de website van één van de grootste kranten van het land een belangrijke stap in duurzame richting.

De site kreeg een speciaal label mee:

Niet alleen de CO2-uitstoot van de site wordt gecompenseerd. HLN.be compenseert ook de hoeveelheid ‘vuile’ energie die je als gebruiker verbruikt terwijl je naar en op de site surft.

De eerste of de tweede?

Goed nieuws, maar “oud nieuws” zo staat te lezen op MO.be, de nieuwssite van het mondiale magazine MO*: “De nieuwssite van Het Laatste Nieuws zegt sinds 1 februari de eerste CO2-neutrale nieuwssite ter wereld te zijn. Nochtans compenseert MO.be de CO2-uitstoot van haar website als sinds mei 2007 via het groene hosting-project waar we instapten.” (MO.be, “HLN Tweede milieuvriendelijke nieuwssite”, 11/02/2009)

De eerste zijn mag dan voor nieuwssites en kranten belangrijk zijn, we zijn alvast goed bezig met twee zulke sites. Ook wel iets om trots op te zijn, denk ik dan.

In het weekend van 16, 17 en 18 januari is het weer zover. Dan gaan de vrijwilligers van Vredeseilanden opnieuw rond om hun sleutelhangermannekes te verkopen, kleine mannekes die een groot verschil maken voor de boeren in het zuiden.

Maar Vredeseilanden pakt deze keer uit met wel heel bijzondere ‘kleine mannekes’.

De zwarte exemplaartjes bekend van de sleutelhangers worden dit jaar bijgestaan door levensechte kleine mannekes onder wie Marc Coucke en Stanny Crets. Herken jij de andere drie?

Stuk voor stuk mannekes die elk op hun manier bewezen hebben en nog steeds bewijzen dat kleine mannekes een groot verschil maken.

Bekijk hier de campagnefilm.

Bekijk de affiches.

Campagne: Duval Guillaume Antwerpen.

Geen geld, tijd of know-how om een state of the art eco-huis te bouwen? Dan vraag je het toch gewoon aan … tja, in dit geval ons dus. Christophe Cop wil zijn eco-huis crowdsourcen, uitbesteden aan het grotere publiek zeg maar (http://www.bloggen.be/crowdsourcemyhouse/).

Wil Cop dan enkel een gratis huis? Niet echt. Het gratis huis is mooi meegenomen (zeer mooi meegenomen, als je ’t mij vraagt), maar als het aan Cop ligt zal het project een duidelijke meerwaarde hebben voor de deelnemers én voor de samenleving.

Nieuwsgierig? Ik ook. Daarom heb ik Cop maar meteen geïnterviewd.

Lees verder »

Update: winnaars Ecodesign Awards 2008

De eerste prijs van de Ecodesign Award 08 in de categorie eindwerken gaat naar CATLOC van Stephanie Mertens van de Hogeschool Antwerpen. Catloc is een totaalconcept voor cateringzaken die op locatie werken, het is een organisatierek met schaaltjes met een herbruikbaar deksel (in tegenstelling tot de huidige systemen), het systeem kan eenvoudig omgevormd worden tot een isolatiebox. Grotere hoeveelheden voedsel kunnen tegelijkertijd vacuüm getrokken worden, een techniek die steeds populairder wordt.

In de categorie jaarprojecten gaat de eerste prijs naar de BIO(SCOOP)ZETEL van Ruben De Baere en Thomas De Rijcke, van de Hogeschool West-Vlaanderen afdeling PIH. De Bio(scoop)zetel is een sterk innovatief ecologisch ontwerp, de zetel bestaat uit een frame met een doek gevuld met druivepitjes, en dit ter vervanging van het huidige polyurethaanschuim. De jury prijst tevens de modulariteit ervan, het is bovendien een sterk economisch haalbaar ontwerp.

Meer info: klik hier

De wedstrijd

Nu donderdag 18 september reikt de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij OVAM voor de derde keer zijn Ecodesign Awards uit. Met de prijs beloont OVAM eindwerken en jaarprojecten van studenten productontwikkeling vormgeving of verpakkingsontwerp die uitblinken in ecodesign. De winnaar ontvangt een geldprijs van 1000 euro.

Lees verder »

Die donderdag telefoon van een vriend: kunnen we tegen vrijdag 500 T-shirts maken voor een actie tegen Etnic Profiling, in de actualiteit door de recente acties tegen Roma in Italië, voor een conferentie in het Europees parlement in Straatsburg? Natuurlijk, in de Italiaanse driekleur zelfs! Kleine acties, grote gevolgen, graag!

We cannot not change the world. En gelijk hebben ze, de mensen van de Social Design Site. Social design is een wezenlijk onderdeel van een duurzame levenshouding. Duurzaamheid draait niet enkel om een ecologisch of economisch project. Het gaat net zo goed om het vinden van een sociaal evenwicht, om het gelijk verdelen van ’s werelds lasten en lusten.

“Social Design explores the possibilities of what we can do differently.” Wat we doen, verandert de wereld, constant. Social Design wil mensen bewuster maken van wat we doen en hoe we de wereld op een positieve manier kunnen veranderen. Geen grote theorieën, wel een prachtige databank van “best practices”. In deze video krijg je een voorsmaakje van drie projecten, maar in de bibliotheek vind je nog meer, veel meer.

Doet Big Bazart aan social design? Lees verder »

Hoe overleeft een bijziende kameleon? Of hoe geraakt een schildpad die een voet kwijt is waar hij zijn moet? Of wat met een uil in een rolstoel? Creature Discomforts toont de lotgevallen van een aantal dieren die moeten leven met een handicap. Geen echte dieren, maar animatiefiguurtjes, gemaakt door de mensen van Aardman, de bedenkers van het knotsgekke stop-motion-duo Wallace & Gromit.


Lees verder »