^[1]Er ligt sneeuw op de Sagrada Familia. De Croisette in Cannes ligt wit. Een Amerikaanse toerist kijkt zich de ogen uit. “Global warming, my ass!”, grinnikt hij en in zijn buurt wordt instemmend geknikt. De bezorgdheid om de opwarming van de aarde lijkt bij velen wel af te lezen aan de thermometer. De goede intenties worden teruggeschroefd terwijl de thermostaat zonder scrupules weer een tandje hoger mag.

En toch is de zorg niet bij iedereen bekoeld. Op vier en vijf maart, tijdens de derde winterprik van het jaar, kwamen zestien mensen van diverse pluimage bijeen met een warme ambitie: een nieuwe, aanstekelijke insteek vinden om de ecologische problemen te lijf te gaan. Een weervrouw, een wetenschapper, marketeers, een communicatiespecialiste, kunstenaars, televisiemakers, een financieel expert, creatievelingen, een zakenman… Ze legden hun kennis en inzichten samen in de stille hoop op het einde van hun tweedaagse een verlossend antwoord te zullen geven dat de wereld zou veranderen.

Grote doelen of kleine prikken?

Het wereldverbeterend idee, samengevat in een korte kernzin, aangevuld met een eenduidig actieplan, kwam er niet. Natuurlijk niet. Ook deze zestien specialisten botsten op de vraag of je nu een langzame culturele evolutie moest proberen te sturen, of intussen al kleine initiatieven moest nemen of beide tegelijk en waar je daar dan wel de tijd en energie kunt voor vinden. En als je dan al voor een evolutietraject kiest, wie bepaalt dan het doel en de te volgen route?

Nee, samen met de zestien inzichten uit de zestien sectoren kwamen ook de vele horden, drempels en vraagtekens uit dezelfde achtergronden mee aan tafel. Deze keer kwamen ze echter niet boven om initiatieven af te blokken, maar om ze gezamenlijk te bekijken en ter oplossing voor te leggen. De insteek was probleemoplossend, niet probleembevestigend. De tijd was te kort om mooie antwoorden te formuleren, maar ieder aanwezig proefde de mogelijkheden die in de lucht hangen wanneer je multidisciplinair, met een open, doelgerichte houding, naar de vraagstukken kijkt. En dat wekte enthousiasme.

Huiswerk

Dat is ook het mooie van dit initiatief. De deelnemers zijn niet gedesillusioneerd naar huis gegaan, maar net gesterkt in het geloof dat er niet alleen iets moet, maar ook iets kan gebeuren. De zestien vertrokken naar hun eigen wereld, met een tas vol vragen, en de zin om ook anderen aan te steken. Om zestien op te trekken naar zestig, naar honderd, honderd zestig… Om impulsen te bedenken en door te geven. Om vonken van inspiratie op te laten groeien tot vlammetjes, die op hun beurt hartverwarmende initiatieven te weeg moeten brengen.

Ja, het was koud buiten, toen ze de deur na twee dagen openden. Grijze sneeuwwolken trokken samen boven de Côte d’Azur, maar de zestien voelden geen kilte. Ze voelden verantwoordelijkheid. En die brandde feller dan ooit.

Meer lezen? Ga ook eens piepen bij Tri.Zone ^[2], die de bijeenkomst begeleidde, en bij de Low Impact-man, ^[3] die ze initieerde.