Twee typospots, allebei voor het goede doel, allebei gelinkt aan een thema uit de derdewereldproblematiek, allebei opgebouwd op min of meer dezelfde manier: eerst een dramatisch verhaal, gevolgd een bijna euforische “yes we can” boodschap. Toch is er één belangrijk verschil.

Maar bekijk misschien eerst even beide spots. (Of scroll naar beneden voor het vervolg van de post.)

Spot 1: The Global Hunger Epidemic – Oxfam America:

Via Osocio bij de volgende spot van Oxfam America terecht gekomen: the Global Hunger Epidemic. De muziek is van de IJslandse band Sigur Ros.
http://www.vimeo.com/2564077

2. The Girl Effect – Nike Foundation

Over The Girl Effect hebben we al eens geblogd op The Big Picture. De spot is gemaakt door Wieden + Kennedy Portland in opdracht van de Nike Foundation.

Het verschil tussen de twee spots?

Voor mij is kijken naar The Girl Effect is een grotere belevenis dan The Global Hunger Epidemic. Niet alleen gebeurt er meer met de typo, er wordt ook een rijker verhaal verteld. In The Global Hunger Epidemic wordt me enkel gezegd dat ik de macht en de kracht heb om iets aan het probleem te doen.

The Girl Effect toont me dat ook.

Eerst neemt de video je mee in het verhaal van één meisje. Da’s makkelijker om je in te leven. Pas als haar verhaal verteld is, wordt je gevraagd om je te verbeelden wat er zou gebeuren als je haar verhaal 600 miljoen keer zou vermenigvuldigen. Wow.

The Global Hunger Epidemic probeert binnendoor te gaan en vraagt je nagenoeg meteen na het (bijna obligate) stukje werelddrama om je in te beelden dat jij het probleem kunt oplossen. Wow?

Het lijkt niet makkelijk om in 1 minuut je tijd te nemen om je verhaal te vertellen, maar als je het niet doet, ben je die minuut nagenoeg kwijt.

The Global Hunger Epidemic is hoogstens een truukje dat je – als je ‘t leuk vindt – nadoet. Het effect is er, maar dat is dan ook alles. Veel verhaal valt er verder niet te vertellen (*), want zoals het hier verteld is, is het al honderd keer verteld. Iedereen kent het al, en het probleem is dat als je het niet anders weet te vertellen het veel mensen nog lang onberoerd zal laten.

(*) P.S.: Uiteraard valt er nog veel te vertellen over de wereldwijde hongerepidemie. Het is dan ook jammer dat de Oxfamspot zo’n – vergeef me de woordspeling – mager verhaal presenteert.