Bewustmakingscampagnes zonder schuldgevoel, kan het? Ik vroeg het me af toen ik deze post las op Communicatie Online. Marc van Gurp beschrijft hier twee Amerikaanse campagnes die – ondanks positieve pretests – slecht onthaald werden door het publiek. En die vervolgens in de prullenbak belandden. Het waren twee typische ‘public awareness’-campagnes, bedoeld om het grote publiek wakker te schudden en/of tegen de schenen te schoppen.

Wat me opviel, is dat allebei de campagnes hun doelpubliek opzadelen met een dijk van een schuldgevoel. Compleet voorbijgestreefd, me dunkt. Precies of je denkt dat mensen het leuk vinden dat je hen eerst subtiel de huid vol scheldt. Waarna ze heel wat meer begaan zullen zijn met (in dit geval) tienerzwangerschappen (door statutory rape, seks met minderjarigen) en allerlei psychologische aandoeningen en er actief iets aan zullen doen.

Nou moe?! We zien iedere dag wel honderd keer per dag hoe slecht we bezig zijn. Nieuws, en dan vooral slecht nieuws, is zowat overal. Denk je dat we nog niet weten hoezeer we het om zeep helpen? Ik daag je uit, vraag mensen eens hoe goed we het doen?

Van al dat kritisch-moraliserend gedoe wordt niemand beter. Wijzer wel ja, maar beter, nee. Geef mij maar een coach in plaats van een criticus. Zo iemand die je eerst en vooral wijst op je sterktes en die daarna samen met jou bekijkt wat je – met behulp van je sterke punten – kunt verbeteren. Iemand die je aangeeft wat er beter kan en die je tegelijkertijd inspireert. Iemand die je uitdaagt, iemand die je het gevoel geeft dat je het kunt.

Kortom, iemand die je eigenwaarde weer opkrikt tot het broodnodige soortelijke gewicht dat je nodig hebt om in deze wereld je mannetje/vrouwtje te staan.

Ken jij campagnes die dit doen?

Dit zijn twee voorbeelden van de gewraakte campagnes: