inspireer en krijg een fantastisch boekje cadeau
“Change aspirations by offering inspiration”
(thebigdictionary)
Wil je iemand helpen om te veranderen? Inspireer.
Niets is zo contraproductief als kritiek, als zeggen dat iets niet mag.
Je kritiek (of analyse) laten volgen door alternatieven is ook minder efficiënt als we graag zouden willen. Hoe vaak gebeurt het niet dat je iemand zo veel goede raad geeft en dat die er zo weinig mee doet? Terwijl het voor de ander toch duidelijk is hoe waardevol je advies is.
Inspirerend werken is mensen doen dromen en doen durven opdat ze iets uit zichzelf zouden doen. Het is mensen helpen om hun eigenwaarde te (her)ontdekken. Het is mensen de kans geven om te ervaren hoe ze zelf – vaak met kleine dingen – iets van het leven kunnen maken, en hoe waardevol hun bijdrage is.
Wil je samen met ons streven naar een duurzame wereld en naar duurzame communicatie?
Vertel hoe jij geïnspireerd werd het afgelopen jaar of hoe jij anderen geïnspireerd hebt.
Voor de auteur van het mooiste verhaal hebben we alvast een schitterend inspiratieboekje klaarliggen:
Whatever You Think, Think the Opposite van Paul Arden.
Klik hier (of op de ‘reacties’-link), scroll naar beneden en post je verhaal.
(posten kan tot en met 14 januari 2008)
Tags: duurzame communicatie, inspireren, Paul Arden, wedstrijd
Alle antwoorden op dit artikel volgen? Gebruik deze link: RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
December 23rd, 2007 at 22:57
Mijn inspiratie dit jaar? Ada, het petekindje van mijn vrouw. Een kleintje dat me doet stilstaan bij hoe we het leven dagelijks boeiend kunnen maken. Hoe we met een oprechte blijk van affectie, van blijdschap of van verdriet mensen kunnen raken. Hoe we – zonder woorden (ze is anderhalf nu) – zo veel teweeg kunnen brengen. You go girl! Ik hoop dat ik tot mijn negentigste zal kunnen blijven leren van de allerjongsten en de allerkleinsten.
Hannes.
December 24th, 2007 at 10:12
Iemand die mij inspireerde afgelopen tijd:
Een jonge gast, net 18 geworden. Hij is sinds 2 jaar in België en heeft er een vluchtmotief opzitten om stil van te worden. Letterlijk, want we spreken over alles, hij deelt onder de maaltijden die hij voor me klaarmaakt zowat alles met me als ik op bezoek kom. Maar een aantal zaken zijn slechts in de stilte aanwezig, doen te pijn om het er echt over te hebben. Het korstje op de wonde laat toe weer in het stof te duiken zonder ontstekingen op te lopen, maar laat het korstje zitten waar het zat of het duurt weer dagen voor ik rechtop kan.
- weg uit het opvangcentrum -
Maandenlang is hij op zoek geweest naar een eigen woonplek, want in het opvangcentrum was het niet langer om uit te houden na 2 jaar. Slaaptekort, alle intimiteit moeten delen met anderen, om de paar maanden nieuwe bewoners, de verveling na ‘t school en ‘t werk.
- eigen plek -
Nu heeft hij eindelijk een eigen stekje. Een kamerappartementje van ongeveer 2,5 bij 5 meter. De kast plakt tegen je ribben als je er op bed zit, want plaats voor een tafel of stoelen is er niet. De gaskachel aan het hoofdeinde van het bed zodat het wel heel snel zou gaan als dat oude ding verkeerde gassen spuugt. Maar zoeken naar iets beters zit er niet in. In vier maanden zie je heel wat kamers, appartementen… En beter was er niet te vinden. Nobel dat de regering woningcertificaten uitschrijft en criteria oplegt. Maar de allerzwaksten ondervinden enkel hoe de huurprijs erdoor de lucht in is gegaan. En (!) hij is dolgelukkig dat hij eindelijk zelfstandig woont, dat risico nemen we er dan maar bij.
- verstikkende statuten -
HIj spreekt liefst zo laat mogelijk op mijn werkdag af, dan heeft hij nog tijd om iets klaar te maken om te eten. Want hij moet veel en lang werken voor een loon dat het minimum niet haalt en bijgepast moet worden door het OCMW. Een beschermd statuut dat hem kansen geeft… maar slechts zowat de helft oplevert van wat een niet beschermd arbeidsstatuut oplevert. En dan maar klagen dat ze op de rug van ‘t OCMW leven… als de vorm van dat statuut nu ‘ns kon veranderen.
- voor één keer geen vegetariër -
Dat eten, daar staat hij op. Je ontvangt niemand zonder alles te delen wat je hebt. Samen eten we dan, met onze handen, uit 1 schaal. Machtig gezellig, dit is echt ‘een maaltijd delen’. Voor één keer eet ik vlees, want dat heeft hij speciaal voor mij klaargemaakt. En ook al zeg ik dat ik vegetariër ben, de volgend keer hij weer naar de beenhouwer geweest. ‘t Is toch rein vlees…, wat is dan het probleem?
-de ander, zo kennen wij hem niet -
Maar naast dit alles, dat op zich al krachtig inspirerend kan zijn, is het vooral zijn omgang met anderen waar ik vele keren heb bij stil gestaan. En voorbeeldje: 30 jaar is z’n land in oorlog, meer dan een decenium langer dan hij leeft. Maar niets van de agressie bij hem te merken, ook geen zeemzoeterig pacifisme, maar prachtige vredelievendheid. Zo was er die onderbuur van hem, die z’n post wegnam, verfrommelde, openscheurde. Uitdagen. De kast op jagen. Maar niets daarvan. Zoveel even laffe tegenzetten hadden gekund. Maar in plaats daarvan gaat hij naar die onderbuur toe, praten, elkaar leren kennen. Niet domweg ingaan op de bruut verpakte aandachtstrekkerij waar meer hulpschreeuw dan territoriumgebrul in steekt. En wat wordt duidelijk? Dat het angst is, een uitputtingsslag om papieren en werk die de onderbuur psychisch totoaal ontwricht heeft. Van hetzelfde laken een pak gekregen van de overheid. Alleen al een paar stapjes verder, waar de beschermingsstatuuten weg zijn gevallen en het op het vertrouwen aankomt. Een ander verhaal.
- het Nederlands, om te delen -
Omdat ze elkaars taal niet spreken, spreken ze Nederlands tegen elkaar… en geeft onze jonge knul z’n onderbuur zelfs wat les zo nu en dan. Ze eten samen, vragen elkaars vrienden op de kamer. En ik ben ook al uitgenodigd. Zo veel dank wil ik jullie zeggen voor de menselijkheid die jullie meebrengen en hier opnieuw planten op de rotsen.
January 1st, 2008 at 14:00
Persoonlijk was mijn grootste inpsiratiebron dit jaar ongetwijfeld mijn vers petekindje Senne. Ontdek hem op http://senne.jel.be/. Klein, kwetsbaar en ongegeneerd kakken en pissen, respect !
Andere inspiratiebronnen waren het optreden op het grote werchterpodium, een nieuwe liefde, enkele fijne wieni-webprojecten, de nieuwe muziekreleases van Joe Henry, Radiohead, Colbie Caillat, Kate Nash, Pinback Beirut & John Vanderslice.
Zoveel verschillende inspiratiebronnen hebben me zoveel energie en zin gegeven in wat 2008 allemaal zal brengen.
Ik ben benieuwd !
January 3rd, 2008 at 19:53
Mijn inspiratie om verder te gaan is: never give up, the future belongs to them who believe
January 3rd, 2008 at 19:55
Dag Hannes,
je post heeft me geïnspireerd en kwam net op een moment waarop ik met dezelfde thema’s bezig ben. Het deed me denken aan een gesprek dat ik onlangs had met iemand van een bekende vredesbeweging. We hadden het over het feit dat je mensen best niet probeert te overtuigen door te duwen of te trekken, maar, zoals jij ook schreef door ze te inspireren. Mijn gesprekspartner vertelde daarop dat je enkel paarden en ezels kan overtuigen, en dat ze dan door hun knieën zakken.
Twee inspirerende quotes komen in de buurt van hetzelfde thema:
“Overigens heb ik een afkeer van alles wat slechts mijn kennis vergroot zonder meteen ook mijn handelen te stimuleren of te inspireren.” (Goethe, geciteerd door Nietzsche in Over nu ten nadeel van geschiedenis voor het leven, eerste zin.)
“I’m not going to get killed trying to force myself on people who don’t want me. Integration is wrong. White people don’t want it, the Muslims don’t want it. So what’s wrong with the Muslims? I’ve never been in jail. I’ve never been in court. I don’t join integration marches and I never hold a sign.”
Muhammad Ali’s reactie op de vraag of hij zou betogen voor integratie. Ik vind zijn opvatting over “white people” en “Muslims” te veralgemenend, maar bewonder zijn mensenkennis. Je kan mensen niet dwingen om u welkom te heten.
Veel groeten,
Anton
January 7th, 2008 at 09:52
‘We reizen om te leren’ zeiden we vroeger thuis altijd en reizen blijven voor mij een belangrijke bron van inspiratie. Reizen is genieten, is terug oog krijgen voor schoonheid, voor geschiedenis en ook voor de mensen die je lief zijn – want eindelijk heb je terug een zee van tijd.
De nieuwe jonge aanwinsten bij Big Bazart vind ik ook heel inspirerend. Brede denkers met hersens als sponsen en veel voluntarisme. Ze maken me niet alleen blij, ze voeden me ook. Fantastisch!
Chris
January 7th, 2008 at 10:17
Geloof ik in een daimon? Een aardse engel die een stukje met me meeloopt en af en toe iets toefluistert? Me die onverklaarbare toevallige momenten en ontmoetingen bezorgt? Ontmoetingen die soms je hele leven omvergooien. Of die kleine dingen: mensen die je een leuke werkdag wensen op de trein, en die plots een vliegende start geven aan ‘verloren maandag’.
Inspiratie voel je als een heldere warme adem, een aangename tinteling, als je je openstelt voor de mooie dingen die mensen je meegeven, in opbouwende kritiek van een meer ervaren collega, in een lach van een vriend. Zingevende zinnen of symbolen die je op weg zetten naar een schitterende einder.
Hoe komt een idee ooit tot stand
kan zo’n gedachte ontstaan?
Waar komt dat helder ogenblik
dat inzicht toch vandaan?
Dat komt door ons, zin voor zin
gaven wij die woorden in
die fluisterden wij toe
Hoe kreeg jij ooit een idee
vroeg jij je dat nooit eens af..?
Het was de stem van een van ons
die jou het inzicht gaf
De stem van iemand als wij
onzichtbaar aan je zij
zo luisterde jij toe
Je noemde het inspiratie
adem van de geest
Inspiratie
maar wij zijn het
steeds geweest
Zo krijgt het kind een idee
Zo vindt de man wat hij zoekt
Zo wordt de sterveling een held
Zo wordt vooruitgang geboekt
Dat komt door iemand van hier
De mens bereikt op die manier
het hogere niveau
We noemen het inspiratie
adem van de geest
Inspiratie
maar wij zijn het
wij zijn het steeds geweest
Noem het inspiratie
zo noemt men het ‘t meest
en dat is het ook
de ingeblazen adem
van de geest
(uit: Joe, de musical – door Mathilde Santing)
January 9th, 2008 at 12:28
Mijn grootste inspiratiebronnen in 2007?
- Harry Potter
- Daime
- Roos